282,060 visitors
323,555 page views
1.15 page views / visitor

 

Cicero

You are here:   Home > Boekbesprekingen > Bonsai

Bonsai

 

Alejandro Zambra - Bonsaï

 

‘Aan het eind sterft zij en blijft hij eenzaam achter, al was hij eigenlijk al jaren voor haar dood, voor Emilia’s dood, eenzaam. Laten we aannemen dat zij Emilia heet of heette en dat hij Julio heet, heette en altijd zal heten. Julio en Emilia. Aan het eind sterft Emilia. En Julio sterft niet. De rest is literatuur:’

Zo begint Bonsai, Alejandro Zambra’s debuut. Julio en Emilia ontmoeten elkaar tijdens hun studie. De liefde bloeit op, en verbrokkelt. Beetje bij beetje. Totdat de relatie over is. En nadat de twee geliefden uit elkaar zijn, volgt Zambra ze tot waar je een relatie niet meer zou willen volgen als je mocht kiezen. De toon is helder, realistisch en brutaal.
Met deze novelle schreef Alejandro Zambra (1975), de wonderboy van de Chileense literatuur, een novelle die de generatie-post-Pinochet als geen ander schetst: leven en liefde zonder opsmuk, zonder heroïek, wellicht zelfs zonder romantiek. Maar de manier waarop Zambra de twee levens beschrijft, als een bonsai zo bijgesnoeid, is wonderschoon, doet denken aan Franse chansons en aan de Europese cinema van de jaren zestig. Bonsai is hét cultboek uit hedendaags Latijns-Amerika.

Tot zover de ‘flaptekst’ van Bonsai. Aan de ene kant geeft die zeer treffend weer waar het bij dit boek(je) om en over gaat, aan de andere kant ben je er eigenlijk niet veel wijzer van geworden. Precies hetzelfde geldt voor het verhaal zelf: je leest het, en eigenlijk ben je steeds aan het wachten tot het ‘echte’ verhaal begint. En voor je het weet is het verhaal alweer voorbij, want het is een erg dun boekje van nog geen 90 pagina’s. Dus nog maar eens lezen, en proberen beter op te letten. Dat helpt nauwelijks. Het lijkt wel of je zelf wordt meegezogen in het verhaal dat maar geen verhaal wil worden, zodat je er achteraf eigenlijk geen zinnig woord over kunt zeggen.

In zijn nawoord zegt vertaler Luc de Rooy hierover:
“Zambra, maar eigenlijk de verteller (want in dit literaire spelletje tussen vertelinstantie en auteur mógen we ze niet met elkaar vergelijken), knipt in de levens van beide personages tot nog slechts enkele takken overblijven waarlangs de levenswandel van elk verteld wordt. Brutale beelden blijven over, ruwe stilstaande schetsen,” ….
Ook hiervan word je natuurlijk niet zoveel wijzer. Maar is dat niet juist de opzet van het verhaal? Ik denk het wel, en met mij onder andere ook de vertaler die concludeert:
“Zo zijn we weer terug bij het begin. Bij de novelle Bonsai die u nu in uw hand heeft, bij de betrouwbaarheid van de vertelinstantie die ter discussie wordt gesteld, en bij de manier van vertellen waarmee Zambra de structuur van zijn novelle open en bloot etaleert. Of toch niet? Met dit in gedachten zou je opnieuw kunnen gaan lezen. Wellicht doe ik met u mee, en lees een zestiende keer.”
En ik moet zeggen dat ik geen enkele moeite heb met het idee het boekje voor de derde keer te gaan lezen, en daarna wellicht nog meerdere keren… Want zeker is dat het ‘verhaal’ blijft fascineren, misschien wel juist door die ongrijpbaarheid:

“De eerste leugen die Julio aan Emilia vertelde was dat hij Marcel Proust had gelezen. Hij loog normaal gesproken niet over wat hij las, maar die tweede nacht, toen beiden wisten dat ze ergens aan begonnen, en dat dat, zo lang als het duurde, belangrijk was, die nacht verdraaide Julio zijn stem, en zei ja, hij had Proust gelezen, op zijn zeventiende, gedurende een zomer, in Quintero. Maar in die tijd bracht al niemand meer de zomer door in Quintero, zelfs Julio’s ouders, die elkaar op het strand van El Durazno hadden leren kennen, gingen niet naar Quintero,”… enzovoorts…
Wat wil de verteller nu eigenlijk vertellen? Dit hele verhaal is inderdaad niets meer dan een ‘ruwe stilstaande schets’, waaruit aan de ene kant allerlei informatie te halen valt, maar die aan de andere kant ook weer helemaal nergens over gaat. Prachtig boekje!

 

 

 

Wandelblogs

 

 

Iedere zaterdag (bijna) wandel ik in de omgeving van Utrecht. Door weer en wind, bij nacht en ontij (bij wijze van spreken). Dat komt niet doordat ik zo ondernemend ben, maar door het feit dat ik me in de zomer van 2012 heb aangesloten bij een wandelgroep. Heerlijk! Ik hoef niet alles zelf te plannen of te organiseren, maar vooral te zorgen dat ik op zaterdag bijtijds opsta en mij op het afgesproken uur bij de startlocatie meld. Die startplaats wisselt wekelijks, en daarmee uiteraard ook het wandeltraject.

Na verloop van tijd ben ik onderweg wat foto’s gaan maken, die ik achteraf – tezamen met een kort begeleidend commentaar - deel met mijn fellow-travellers. Sinds begin 2014 doe ik dit online, in de vorm van een soort weblog: mijn wandelblog. Omdat het voor mij elke keer weer een verrassing is waar ik zal lopen, moet ik ook mijn foto-onderwerpen ter plaatse (en in het voorbijgaan) als zodanig herkennen. Dat heeft wel iets van een wekelijkse ‘blind date’.

Het merendeel van mijn 'dates' bestaat uit “Utrechtse landschappen”, hoewel we ons af en toe ook buiten de regio wagen. Dat levert dan "Uitheemse landschappen" op, of - meer specifiek - "Kustlandschappen".

Op een gegeven moment ben ik van wandelgroep geswitcht. Vier jaar lang maakte ik deel uit van de wandelgroep LOOP, waarin ik  met veel plezier gewandeld heb. Toen die groep dreigde te worden opgeheven heb ik met een aantal mede-lopers een soort 'doorstart' gemaakt. Sinds die tijd loop ik dus met de "Doorlopers". 

Nu, na inmiddels meer dan 10 jaar wandelen, loop ik nog steeds met evenveel plezier. Alleen merk ik dat we - uiteraard - vaker dezelfde routes lopen. En dat mijn teksten en beelden bijgevolg in herhaling gaan vervallen. Dat is voor mij voldoende reden om niet alles wat ik loop nog in mijn 'wandelblog' te melden... 

Sorry daarvoor.

   


 

 

boekenkat

 

Mijn boekenka(s)t(t)en

 

 

 

 

 

 

 

 

 Extra's

 

Rome revisited

Een reisverslag

 


  

Zes dagen Dublin

Een reisverslag

 


  

Weerzien in Petersburg

Een reisverslag

 


  

Omweg naar Moskou 

Rusland

Een reisverslag

 


 

Rondreis door Ierland


Een reisverslag

 


 

Zeven dagen in Rome

 

Een reisverslag

 

 

 

 

Copyright © Paul Lamandassa 2007-2023 | Powered by CMSimple| Template: ge-webdesign.de| Login